Zaczynam po raz 10. Nie potrafię. Kasuję i wracam do początku. Nie umiem. A może o.. właśnie może tak. Nie, gówno, nic z tego nie będzie. Nie potrafię wydusić z siebie żadnego pozytywnego tekstu. Jak ma być pozytywnie to już nie umiem. Zarzuca się nam, że lejemy żółć i pomyje, że jesteśmy zbyt ogólne, że mamy siebie za nadludzi, że się sadzimy za bardzo a przecież jest jeszcze polska B i C i D. No to myślę sobie, przecież nie jestem totalnym kołkiem, spłodzę coś pozytywnego. Napiszę, cholera, napiszę o czymś miłym, podzielę się swoją radością. Zaczynam, nie kończę, kasuję. Chuj. Nie umiem. Umiem tylko negatywnie, z przekleństwami, ze słowem "dupa" na początku, w środku i ze dwa razy pod koniec. A tak chciałam nie wyjść znów na gbura. Przecież lubię ludzi jeśli nie są mendowaci, a i tym często pozwolę nasrać sobie na łeb. Przecież nie mam wrogów a nawet jak mam to idę się rozmówić i już nie mam. Przecież doceniam ludzi pozytywnych i z pasją. Przecież sama mam zainteresowania i hobby, które jednak wydają mi się bardziej intymne niż informacja jak oddaję stolec w pracy. Nie potrafię pozytywnie. Ale negatywnie też nie potrafię. A może po prostu jestem zmęczona.

Poszłam dziś do fryzjera. Za płotem mam taki jeden salon. Matka z córką. Prowadzą sobie taki lokalny biznesik. Zasiadam w fotelu i już od pierwszych minut próbuję ubudować jakiś siarczysty wpis na ich temat. Córka łeb wyblondzony, tipsy na pazurach, mamuśka to samo, na fotelu York z wyczesanym kucem. Rozmowy o niczym. Gęby im się nie zamykają. "I tak całował, całował, całował. Nie!, Extra! I tak sobie spię, śpię, śpię..." Tak więc już od wejścia zaczynam notować. York, lokalna kołtuneria, treści rozmów, kolor włosów...Stop. Daję sobie na wstrzymanie. Tak nie można cały czas. Siedzę i myślę. Cholera ta dziewczyna jest szczęśliwa. Pracuje sobie spokojnie z matką we własnym domu, ma pieska, który jej sprawia radość, wyczesała łeb i dobrze wygląda, nie popierdala w korkach i nie chodzi na jakiejś korposmyczy, robi pazury, chowa dzieciaka. Po kiego się buzować faktem, że kołtun. Muszę dać ludziom i sobie spokój. Każdy robi jak uważa. Tylko czy z takim podejściem można dalej pisać Dziwkę? No bo jak nie o tym to o czym? 

Zatroskana (i jeszcze ten login taki sobie idiotyczny wymyśliłam)