Zarzuci mi się tu stronniczość ale who cares!

Alex poznałam na studiach. Na drugim roku. Pierwszy rok robiła z inną grupą a potem zapadła na jakąś egzotyczną chorobę z przepracowania i dziekan kazał jej się gonić i powtarzać drugi rok. I wtedy się spotkałyśmy. W pracowni chemii organicznej. Miałyśmy obok siebie stanowiska. Pamiętam jak patrzyłam na Alex z podziwem i zazdrością. Dostaliśmy jakieś zadania do wykonania - coś w rodzaju - proszę ugotować 20g aniliny. I trzeba było to zsyntezować. Ja z miejsca dostałam drgawek i wyprostu łoniaków i usiadłam sparaliżowana na stołku laboratoryjnym. Alex za to - patrzę - znosi graty. Czasza grzejna, kolba, chłodnica, węże do wody, gotowe. "O losie łaskawy!" - pomyślałam gratulując sobie mądrej decyzji doboru szafki obok Alex. "Ona mi pomoże!" brzmiało moje wewnętrzne postanowienie przyssania się do tej genialnej istoty. Moje pierwsze słowa wystosowane w jej kierunku nie było miłym "Cześć! jestem Kasia a ty jak masz na imię?", tylko zwykłym - "A skąd wzięłaś te czasze grzejne?". "A tam się bierze od laborantek". Poleciałam do laborantek. "Poproszę o czaszę grzejną...". "Rewers proszę". "Nie mam" "To proszę przynieść". Tył zwrot. Rewers. "Słuchaj Alex ta baba chce jakiś rewers". "A tak. Daj jej rewers. Tu piszesz tak tu tak i już." I tak się zaczęła nasza znajomość. Bez słodkiego pierdzenia rzecz jasna. Alex wiedziała wszystko. Syntezowała jak dzika w tym swoim przeparciałym fartuszku z "papieru i styropianu". Zaiste był to jeden z mocniej sfatygowanych fartuchów na wydziale. No i tak to się jakoś zaczęło. 2 lata byłyśmy w jednej grupie. Alex była burżujką. Posiadała własny środek transportu w postaci czerwonego czinkłeczento. Nówka sztuka! Po trzecim roku razem wybrałyśmy się na wywczas w góry. Właśnie tym cieniasem. A było to po sławetnej rozmowie telefonicznej, w której wyznałam Alex moją miłość słowami mniej więcej takimi - "Słuchaj Alex, Paweł jedzie do swojej chaty, pytał się czy chcę przyjechać ale ja sama nie jadę, jedziesz ze mną? Ja Cię nawet lubię będzie fajnie...". Pamiętam, że zależało mi jak cholera żeby Alex ze mną pojechała ale przecież nie mogłam tego powiedzieć jakoś wprost. Zgodziła się. Co mnie z resztą zaskoczyło. Że chce ze mną jechać. Ale to już moje osobiste schorzenie łba - do dziś w zasadzie tak mam, że zanim zadzwonię do Alex to sobie pomyślę przynajmniej z 5 razy coś w stylu "A może nie ma czasu, nie będę się narzucać". Ale nie ważne. No i pojechałyśmy. Co to był za wyjazd tłumaczyć nie muszę. Spałyśmy w najbardziej śmierdzącej i najbardziej walącej się chacie dostępnej na południu Polski. A lapino sądeckie było tak dobre, że najlepsze martini może się schować. Wróciłyśmy szczęśliwe. A potem Alex wyszła za mąż i się skończyło babce sranie. Nie. Żartuję oczywiście. Dalej było fajnie i jest fajnie. Bo pomimo tego co tu drodzy Dziwkarze czytacie o Alex to i tak nie wiecie jaka jest prawda. Gdyby wam kiedyś przyszło spędzić 3 tygodnie w deszczowej Chorwacji z międzylądowaniem w zaszczanej bramie we Wiedniu to szczerze polecam towarzystwo Alex. Lać lukru nie będzie, oczywiście że nie będzie, ale za to jaki ma w pakiecie taniec na rurze przy kuchennym blacie, jakie licytacje przy grze w tysiąca, jakie międzynarodowe znajomości przy robieniu arbuzka, jakie soczyste formy wypowiedzi...Alex to Alex. Malinami może nie sra ale jeszcze nigdy nie wyszłam ze spotkania z nią z łbem ciążącym do ziemi. No chyba, że z przepicia. Alex to najbardziej pozytywna osoba jaką znam. A że sobie trochę pokurwi na Dziwce? Toż to Dziwka po to...

Zatroskana 

Powinnam zaprzeczyć wszystkiemu powyżej, bo przeczytałam w gazecie, że jak będziesz skromny to ludzie  będą cię lubić, ale nie będę zaprzeczać.Wszystko jest prawdą oprócz "egzotycznej choroby", która był zwykłą nerwico-kurwicą, którą lekarze błędnie rozpoznali jako problemy z sercem. Oczywiście mam pokusę, żeby napisać epistołę o Zatroskanej, ale to może innym razem.Za dużo lukru to zło;)

Alex